mądrość Indian Lakota

Ubóstwo jest jak pętla, która uczy nas szacunku i pokorą, do Boga i człowieka…...

Siła, bez względu na sposób ukryty, odporność rodzi…

Kiedy człowiek oddala się od natury jego serce staje się twarde…...

Istnieje wiele dobrych sposobów na podążanie szlakiem prostym jak strzała…...

Z wszystkich rzeczy, i we wszystkim, wszyscy jesteśmy krewnymi…...

Manitu wzioł garść południowego wiatru i tchoł w niego oddech tworząc w ten sposób konia…...

Naród bez historii jest jak wiatr w trawie…...

Dotykać ziemi gołymi stopami to mieć harmonię z naturą…...

Spójrz na starszych ludzi, oni są warci swojego starego wieku; widzieli wiele dni, doświadczyli siebie, z pomocą Wielkiego Ducha, osiągnęli, podeszły, dojrzały wiek. W tym ...

Czarny Łoś

Wielki Duchu, mój Ojcze, na całym świecie oblicza wszystkich istot są podobne.., spójrz na niezliczone twarze swoich dzieci, z dziećmi w swych ramionach, by mogły stawić cz...

 Czarny Łoś

Rdzenny Amerykanin łączył swą dumę z pokorą. Wierzył on głęboko w milczenie – znak doskonałej równowagi. Milczenie jest absolutna równowagą, równowagą ciała, umysł...

Człowiek, który utrzymuje swoją osobowość zawsze spokojną i nie wstrząsaną przez burze istnienia, reprezentuje idealna postawę życiową i idealne zachowanie…...

native americans spiritual music

Joseph Bruchac - Przyjaciel Indian

Pewnego dnia człowiek

uważany za przyjaciela Indian

mówił Czerwonemu Kubrakowi

o dobrych stosunkach

jakimi się cieszą Senekowie

z białymi sąsiadami.

Czerwony Kubrak wziął go

nad rzekę i zaproponował

by usiedli razem

na kłodzie przy strumieniu.

Kiedy usiedli

Czerwony Kubrak przysunął się bliżej

mężczyzny i powiedział mu: "Posuń się".

Mężczyzna przesiadł się, ale Czerwony

Kubrak przysunął się znowu.

"Przesuń się" - powiedział.

Trzy razy to powtarzali

aż człowiek ten siedział

na końcu kłody tuż nad wodą.

Wtedy jeszcze raz usłyszał: "Posuń się".

"Ale jeśli się przesunę

to wpadnę do wody!"

bronił się mężczyzna,

chwiejąc się na krawędzi.

Na to Czerwony Kubrak odrzekł:

"No widzisz, a wy biali

każecie nam się jeszcze przesuwać,

gdy już nie ma dokąd pójść".

indian flute song

modlitwa konia :(

Duke Redbird - Małżeństwo

Żaden kapłan nie powiedział jej, że jest moja,

żadna obrączka nie przywiązała jej do mnie,

żadna ceremonia nie uświęciła jej duszy,

żaden dokument nie oglądał jej imienia.

A przecież

Kochające ręce przyszywały paciorki na moich mokasynach

błyszczące oczy witały mnie po polowaniu,

czułe pieszczoty układały moją duszę do snu,

ciche słowa szeptały mi, że byłem dzielny.

Dlatego że -

Wielki Duch dostrzegł jej dobroć

jego głos przywiódł ją do mnie

nasza Matka Ziemia przyjęła nas oboje,

z ich błogosławieństwem staliśmy się jednym

unbound Native Americans= r. robertson

indian flute song

Carol Snow - Bicie bębna

Posłuchaj...

Tam! Nie słyszysz?

Wyjdź z zatłoczonego miasta

Do siedliska orłów

Może wtedy usłyszysz.

Bądź cicho choć raz,

Przestań mielić

swym nieokiełznanym jęzorem.

Zdejm nierdzewne łapy

Z uszu swego serca

I słuchaj.

indian flute song

Bob Bacon - * * * ( Nie chcę umierać jak biały człowiek... )

Nie chcę umierać jak biały człowiek
Zaplombowany samotnie w metalowej skrzynce -
Niewinnej i sterylnej - z ostatnim oddechem
W ciemnym garniturze, w białej koszuli, krawacie, skarpetkach i 
lakierkach.
Dajcie mi pokarm, bym mógł się pożywić w mej podróży,
A nie ubierajcie mnie jak na wystawę sklepową.
Nie siedźcie przy mnie w swej całej dostojności
Udając że tego się właśnie potrzebuje.
To tylko śmierć, kolejne przeistoczenie w kręgu
Mej wędrówki. To nie jest koniec mój przyjacielu,
Lamentujący w ciemności od rana...

Początek w końcu ma swoje korzenie.
Nikt nie położył kamiennego nagrobka na mnie,
Tu spoczywa tylko moje ciało.
Mój duch wędruje wśród przyjaciół, którzy mnie kochają.
Koniec?
Mój przyjacielu, odpowiedź musi brzmieć “nie”.

words of blood deeds of fire r. robertson

Śpiew o życiu i śmierci

AZTEKOWIE 

Czy odejdę, jak umierają kwiaty? 

Czy bez śladu zniknie kiedyś moje imię? 

Czy nie pozostanie nic ze mnie na ziemi? 

Nawet kwiaty, nawet śpiewy! 

Co moje serce ma począć? 

Czy na próżno przychodzimy żyć, na próżno wschodzimy na ziemi? 

* 

Przychodzimy tylko spać, przychodzimy tylko śnić: 

To nieprawda, to nieprawda, że na ziemię przychodzimy żyć. 

Przychodzimy się przemieniać wiosną w trawy: 

Nasze serca zaczynają się zielenić i otwierać swoje korony, 

Kwiatem jest to nasze ciało: kwiatów kilka daje i usycha. 

* 

Och, po raz drugi nie ma powrotu na ziemię, 

O, władcy Cziczimeków! 

Bądźmy szczęśliwi! 

Czy kwiaty kto z sobą zabiera do krainy śmierci? 

Wypożyczono nam je, nic więcej. 

Prawdą jest to, że odchodzimy. 

Porzucamy kwiaty, śpiewy i ziemię. 

Prawdą jest to, że odchodzimy. 

* 

Jeżeli tylko tutaj, na ziemi, 

Są kwiaty i śpiewy, 

Niech będą naszym bogactwem, 

Niech będą naszą ozdobą, 

Cieszmy się nimi. 

* 

Ach, gdyby można żyć zawsze! 

Ach, gdyby nie trzeba umierać! 

Żyjemy z sercem rozdartym, 

Z hukiem w nas biją piorunu, 

Nadzorowani i napastowani 

Żyjemy z sercem rozdartym. 

Musimy cierpieć. 

Ach, gdyby można żyć zawsze! 

Ach, gdyby nie trzeba umierać! 

Przedruk za: Stolarek Zbigniew [wybór i przekład]: „Czerwone oczy maski. Murzyńskie, eskimoskie, indiańskie, polinezyjskie teksty poetyckie”; Wydawnictwo „Iskry”, Warszawa 1962 r. 

modlitwa wilka..

Śpiew wojenny Dakotów

Miałem się 

Za wilka. 

Ale nic nie jadłem 

I dlatego 

Nie mogę ustać 

Na nogach. 

Miałem się 

Za wilka, 

Ale 

Sowy 

Pohukują 

I 

Boję się nocy. 

Przedruk za: Stolarek Zbigniew [wybór i przekład]: "Czerwone oczy maski. Murzyńskie, eskimoskie, indiańskie, polinezyjskie teksty poetyckie"; Wydawnictwo "Iskry", Warszawa 1962 r. 

http://www.twilightrpg.fora.pl/to-my,53/wiersze-i-piesni-indianskie,358.html

pamiętamy...

We remember-

pamiętamy

blade dłonie

zbrukane w szkarłatnej krwi.

We remember-

pamiętamy

cmentarz tatanki

co w świetle księzyca lśni.

We remember-

pamiętamy

w oczach gwiazdy błyszczące

ziemię obmywające.

We remember-

pamiętamy

przysięgi zdeptane

łono matki rozorane.

Śpiew o ciemnościa

IROKEZI

Czekamy w ciemnościach! 

Chodźcie wszyscy, którzy nas słyszycie, 

pomóżcie nam w nocnej podróży: 

znikąd słońce teraz nie świeci, 

znikąd gwiazda teraz nie błyszczy. 

Chodźcie, pokażcie nam drogę: 

noc jest nam niechętna, 

zamyka powieki. 

Księżyc o nas zapomniał. 

Czekamy w ciemnościach. 

Przedruk za: Stolarek Zbigniew [wybór i przekład]: „Czerwone oczy maski. Murzyńskie, eskimoskie, indiańskie, polinezyjskie teksty poetyckie”; Wydawnictwo „Iskry”, Warszawa 1962 r. 
http://www.twilightrpg.fora.pl/to-my,53/wiersze-i-piesni-indianskie,358.html