Indianie-obrazy

Kocham Cię - w indiańskich językach;

Kocham Cię w indiańskich językach;

Cherokee: tsinehi and gvgeyuhi

Hopi : Nu' umi unangwa'ta

Mohawk : Konoronhkwa

Navajo : Ayor ano

Sioux : Techihhila

Cheyenne: Neme'hot'tse

http://wiki.answers.com/Q/How_do_you_say_'I_Love_You'_in_ANY_Native_American_language

*******

Nie wierzysz w obietnice,

bo to dal głupców.

Nie ufasz pięknym słowom,

bo są pełne fałszu.

Nie patrzysz na narodziny,

bo za nimi czyha śmierć.

Nie masz nadziei na spełnienie marzeń,

tak wiele przez nie wylano łez.

Lecz jak można tak żyć?

To niemal nieludzkie!

Znajdź swoją drogę, 

pośród tysiąca innych dróg.

Błogosławieństwo ich

pójdzie wraz z Tobą

Sioux National Anthem" and "Victory Song

Tunkašilayapi tawapaha kin oihankešni najin kte lo
Iyoĥlate oyate kin wicicagin kta ca hecamon welo.

He yuha natan pe
He yuha natan pe
Tunkašilayapi tawapaha ca he yuha natan pelo
Lakota hokšila he ohitika ca he yuha natan pe
Tunkašilayapi tawapaha ca he yuha natan pelo.

The flag of the United States will fly forever

Beneath it, the people will grow, that is why I do this.

They are carrying it charging

They are carrying it charging

They are carrying the flag of the United States, charging

The brave Lakota boys are carrying it, charging

They are carrying the flag of the United States, charging.

http://1onewolf.com/lakota/index.htm

******

Stań do walki,

nie lękaj się śmierci,

co Ci towarzyszką była,

od chwili gdy

gwiazda Twa zabłysła,

co zaprowadzi Cię

do krainy Wielkiego Ducha.

Gdy ci umrzeć przyjdzie,

śmierć Twa, stanie się

święta.

Uświęci Twe życie,

ofiarę i Ziemię.

Nie lękaj się,

nie wszystkiemu jest panią.

Twa wolność i miłość

są nieśmiertelne.

Odrodzą Twą Ziemię

modlitwa indiańska

Tunkašila, unci maka wamakanškanya

tatuye topa kin lena tawaic'iya nanke.
Na maka wita kin le, cannunpa kin le,
ikce wicaša hena unkawanlakapi,
wicouncage topa kin lena wicotakunišni
hinajinpi eša hena kakušyeya najin yo!

Tunkašila, unšimala yo!
Ohunkešni na wakanyeja hena iyuškinya,
zaniya manipi kte.

Wokiye kaga yo!

Taku wakan ecetkiya hounkiciciya po!
Mitakuye ob takuni itokeca kte šni.
Mazani kte! Wani kte!

Tunkašila, hoiciciyelo!
Unšimala yo! Omakiya yo!

Mitakuye oyas'in.

Grandfather, Grandmonther,

to the Powers 

in the Animal Nations

of the Four Winds.

Watch over the Sacred Pipe, 

Grandmother Earth,

and the People:

Our Forefathers, Elders,

Little Ones,

and the Unborn.

Grandfather,

I have a genuine need and I need your help.

I pray through the Sacred Pipe

for my People, all life,

for health and happiness.

Grandfather, hear my prayer.

I have a genuine need and I need your help, help me.

We are all related.

http://1onewolf.com/lakota/index.htm

Power Animals & Native Nights-Native American Indian Meditation Music-He...

native pictures

sama

Lost Bird
tyś była
Sama 

jak wojownik,

co przetrwał bitwę gdy inni zginęli;

jak gwiazda,

której towarzyszki z nieba strącono

jak wilk,

co na skargę nie ma sił ze stada wyrzucony.

W imieniu twym
echa imion tych
co polegli nad Wounded Knee

********

Był orzeł, co dumnie tańczył w obłokach,

dnia swych narodzin niepomny,

a było to,

gdy nie znano jeszcze historii.

Był łabędź, co czerwonymi pióry

inny był wśród mu podobnych,

co chcieli,

usłyszeć jego przed śmiertelną pieśń.

Jest skrzydlaty lud, co w sercach orła ma,

nad którym krąży łabędzi cień i skrzydła,

 co zerwą okowy

i wzbiją się w nieba najwyższy krąg.

Będzie feniks, co w ogniu i pożodze

powstanie z popiołów starego świta,

tworząc nowy świat,

prze oblecze się w orła starszego niż historia.

vine deloria cytaty

Być Indianinem we współczesnej Ameryce to w bardzo realnym sensie – być nierealnym i ahistorycznym.

Historia opisywana przez nie – indiańskich autorów jest często pełna błędów. Potrzebujemy całej grupy ludzi tworzących literaturę faktu. Łatwiej jest pisać o swoich emocjach, niż o faktach. Już przed laty Indianie zaczęli pisać poezję – „Jestem Indianinem w Gallup i jest mi smutno…” Znamy to od dawna i nadszedł czas, by Indianie zaczęli pisać o technice i naukach społecznych.

Jeżeli porusza się między biegunami radykalizmu i umiarkowania, to można poruszać bardzo radykalne kwestie używając umiarkowanego stylu. Generalnie radykalne poglądy starałem się wyrażać umiarkowanie.

Nawet sami Indianie nie są w stanie ustalić, co ich łączy ze stworzeniem, które dla białych antropologów jest tzw. „prawdziwym Indianinem”. Dlatego niektórzy zaczynają uważać, że są jedynie cieniami mitycznego Superindianina.

Porwiemy system wartości tego kraju [USA] na strzępy. Nie jest ważne, że jest nas Indian niewielu. Ważne jest to, że mamy lepszy sposób życia. My Indianie mamy bardziej humanistyczną filozofię życia. My Indianie pokażemy temu krajowi, co znaczy postępować po ludzku. Któregoś dnia ten kraj zmieni swoją konstytucję i swoje prawa tak, by służyły ludziom, a nie własności. Co jest najwyższą wartością w życiu człowieka? Oto jest pytanie.

Widzieć w zajęciu Biura do Spraw Indian [w 1972] lub w okupacji Wounded Knee [w 1973] konspirację działaczy finansowanych przez zagraniczne pieniądze, jak usiłował to czynić w pewnym momencie rząd, to przyznawać się do głębokiej ignorancji w sprawach postaw i przekonań Indian. Nacisk na międzynarodowe uznanie narastał wśród tradycyjnych Indian co najmniej od pokolenia, a ostatnio stał się intensywny także wśród aktywistów. Rząd federalny może nadal udawać, że nie może traktować plemion jako suwerennych narodów, ale problemy za które sam odpowiada stają się istotnymi przeszkodami w kampanii ukrywania trudnych spraw Indian pod dywanem.

Wounded Knee [w 1973] było historyczną cezurą w stosunkach amerykańskich Indian i narodów zachodnioeuropejskich. Było pierwszym wygranym protestem współczesnych narodów tubylczych przeciwko zachodnioeuropejskiej interpretacji historii, bowiem Siuksowie odrzucili definicje, których amerykański system prawny używał do skrywania statusu indiańskich plemion, kreując je jedynie na nieistotny problem wewnętrzny USA. W swojej deklaracji niepodległości Siuksowie Oglala mówili światu o wolności wszystkich rdzennych ludów od tyranii zachodnioeuropejskiej myśli, wartości i interpretacji doświadczeń człowieka. Wounded Knee oznaczało, że Indianie byli zdecydowani poszukiwać swojego miejsca w świecie, że ogłosili swoje wyzwolenie – jeśli nie fizyczne, to duchowe – od przeszłości i że wkraczają oto przed światem w nową fazę istnienia, której dotąd im odmawiano. Widok, jak małe indiańskie plemię usiłuje zrzucić więzy kolonializmu i stać się wolnym narodem fascynował europejskich dziennikarzy, którzy odwiedzali USA i przybywali do Wounded Knee.


Zachodnia cywilizacja nie łączy, niestety, wiedzy z moralnością, lecz łączy wiedzę z władzą i stawia między nimi znak równości. Dziś, gdy na horyzoncie pojawia się informacyjna „superautostrada”, mówi się nam, że brak dostępu do informacji skaże ludzi na życie bez sensu i w biedzie. Tymczasem, gdy przyglądamy się nowoczesnemu społeczeństwu przemysłowemu, to nie ulega wątpliwości, że informacja – sama w sobie – jest bezużyteczna i że im więcej danych gromadzimy, tym bardziej decyzje etyczne i moralne osiągają wymiar fantazji, w której „brak dowodów winy” jest moralnym ekwiwalentem dobrego uczynku

Native American Words of Wisdom (Part one)

**********

Wśród szeregu pomników,
świateł zniczy
i kwiatów chryzantem.
Cierpienie i ból ludzkich istnień.
A każde uczucie tak mocno odczuwalne,
tęsknota tak dotykalna,
aż gęstsze jest od nich powietrze...
To wszystko jak namacalne,
niemalże w ręce ujmowalne
jak płaszcz otulające.

Na zimnych pomnikach kropel tysiące
i nikt już orzec nie może
czy to niebo płacze, czy człowiek.
Moje oczy łzami nie płyną,
nie jeden, nie raz łzami obmyłam już bliski sercu grób.
A gdybym nad wami płakać chciała,
cóż Wam po słonych tych kroplach,
bólem życia osolonych.
Niczego Wam nimi nie zwrócę.
Płacze ma dusza,
łzami ognistymi,
serce palącymi,
łzy te
ogniem miłości rozpalone,
na dusze tych co odeszli spływają.
Wszystko co me serce kryje Wam opowiadają.

Indianie Ameryki Północnej

The new Cherokee morning song with translation

o Vine Deloria

Był jedną z tych postaci, które naprawdę uratowały Indian przed wyginięciem.
Autor: Rick Williams, przewodniczący American Indian College Fund, Denver

Nie ma ani jednego Indianina w tym kraju, który nie zawdzięczałby czegoś Vine’owi Delorii, Jr.
Autor: Glen Morris, prof. nauk politycznych, CU

Spotkanie z nim leczyło z XIX-wiecznego poglądu, że Indianie wokół nas są zbyt nowocześni, by być Indianami.
Autor: Patricia Limerick, prof. historii, CU

Vine był wielkim przywódcą i pisarzem, prawdopodobnie najbardziej wpływowym Indianinem minionego stulecia.
Autor: Charles Wilkinson, prof. prawa, CU

Zaniósł indiańskie traktaty i inne dokumenty do sądów i sprawił, że zaczęto je brać na poważnie.
Autor: John Echohawk, założyciel i prezes NARF, Boulder

http://pl.wikiquote.org/wiki/Vine_Deloria,_Jr.

"Pamięć o Wounded Knee nadal krwawi"

Masakra Wounded Knee w 1890 kończy symbolicznie etap wojen Stanów Zjednoczonych z Indianami, nie kończy jednak walki samych Indian o prawa do życia, o wolność religijną i prawo do samostanowienia. W 1973r. właśnie nad Wounded Knee, na fali ruchów protestu i niezadowolenia z polityki rządów amerykańskich względem Tubylczych Amerykanów, odbyła się głośna okupacja American Indian Movement (AIM, Ruch Indian Amerykańskich) i przedstawicieli plemion wspierających działania Ruchu, podczas której Indianie przypomnieli, że nie są reliktem romantycznych czasów podboju „Dzikiego Zachodu”, ale społecznościami nadal żyjącymi, które chcą kultywować swe tradycje i wierzenia w spokoju oraz domagających się respektowania praw traktatowych.
Jak widać, pamięć o Wounded Knee, mimo upływu 124 lat, nadal krwawi. Lista indiańskich, słusznych, pretensji formułowanych wokół Wounded Knee jest znacznie dłuższa. Dziś „Wounded Knee” stało się jednym z panindiańskich symboli, wokół których współcześnie społeczności indiańskie w USA i Kanadzie budują swoją nowoczesną tożsamość.
Remember Wounded Knee! to zawołanie AIM i wszystkich ludzi, którzy starają się przypominać o prawie Indian do wolnego życia. Pamiętajmy i my…

Cytaty pochodzą z artykułu dostępnego pod adresem  http://blogi.newsweek.pl/Tekst/historia/682156,pamiec-o-wounded-knee-nadal-krwawi.html